کتاب «برهوت و ملکوت» مجموعه‌ای از شش داستان و آخرین اثری است که از نویسندۀ فرانسوی آلبر کامو در سال 1957 در زمان حیاتش، منتشر شد. منتقدان، هر یک از این داستان‌ها را نمودار ناخوشنودی شخصیت اصلی داستان و دشواری او در رسیدن به ملکوت می‌دانند، یعنی دشواری در دستیابی یه معنایی برای زندگی خویش. کتاب «برهوت و ملکوت» با ترجمه‌ی مهستی بحرینی منتشر شده است. در «فرهنگ آثار»، ترجمه ابوالحسن نجفی آمده است: این شش داستان گرچه در زمرۀ آثار طراز اول کامو شمرده نمی‌شود، از لحاظ آنکه حاکی از اعتماد تازه‌ای به قدرت یگانه‌ی نگارش است، اهمیت بسیار دارد. بدین معنی که این داستان‌ها برای اثبات عقیده‌ای نوشته نشده است بلکه خواننده را در تفسیر آزاد می‌گذارد. به قول گائتان پیکون «توالی آن‌ها سرانجام گفت و شنودی را محسوس می‌سازد که تمثیل، آن را از میان می‌برد و فلسفه، آن را کاهش می‌دهد و نمایش، به آن خیانت می‌کند… کتاب‌های پیشین کامو، پشت و سپس روی پارچه را نشان می‌داد ولی این کتاب شروع می‌کند به اینکه پارچه را در دست ما بگذارد. از ما دعوت می‌کند که نبضان هستی را دریابیم که باز و بسته می‌شود، روشن و پوشیده می‌شود، صعود و سقوط می‌کند، در برهوت و سپس در ملکوت ‌می‌زید».